Już nawet pobieżny rzut oka na okres, który przyjęło się nazywać XX – leciem międzywojennym, pozwala dostrzec, iż różni się on pod wieloma względami od okresu Młodej Polski. Był to okres względnej stabilizacji politycznej, społecznej, ekonomicznej. Przeciwnie lata 1918 – 1939,które były czasem niepokoju, chaosu, destabilizacji. Pamiętano o I wojnie światowej i rewolucji Bolszewickiej w Rosji. Trudno jest mówić o jakiejś specyficznej filozofii, czy specyficznym dla dwudziestolecia światopoglądzie. Podstawowe wątki przełomu modernistycznego w kulturze były wciąż obecne, wciąż oddziaływały, choć były na różny sposób przetwarzane, modyfikowane. Edmund Husserl rozwija badania fenomenologiczne, w znanej książce „Kryzys nauk europejskich”, reaguje także na kryzys współczesnej kultury. Filozofia polska lat 20. I 30. XX wieku przedstawia obraz bogaty iu złożony. Rozwijano badania nad dziejami filozofii, istotną rolę odgrywał neotomizm – filozofia nawiązująca do poglądów filozoficznych i teologicznych św. Tomasza z Akwinu. Roman Ingarden, najwybitniejszy uczeń Husserla, wypracował w swych dwóch książkach – „O dziele literackim” i „Poznawaniu dzieła literackiego” – fenomenologiczną koncepcję dzieła literackiego.