Romantyzm to zarówna nazwa epoki historycznoliterackiej czy kulturowej, jak i prądu charakteryzującego się określonymi cechami stylistycznymi oraz ideowymi. W Polsce występuje w latach 1822 – 1863, a w Europie pomiędzy latami 90. XVIII wieku, a 40. XIX wieku. Romantyzm w kulturze polskiej przypada na czasy niewoli narodu, braku państwowości polskiej. Niemieckie tendencje preromantyczne zaznaczyły się w twórczości poetów Schillera i Goethego. Co ciekawe, poeci owi nie uważali siebie za romantyków, byli jednak nastawieni polemicznie do kosmopolitycznego i racjonalistycznego klasycyzmu czerpiącego wzory z Francji. Nad całością romantyzmu europejskiego sprawują patronat trzej twórcy, którzy powołali do istnienia wzorce literatury, wrażliwości i styl życia epoki. Byli to: Goethe, Byron oraz Chateaubriande. Powstanie polskiego romantyzmu wiąże się z tendencjami społeczno – politycznymi, z atmosferą ruchu spiskowego rozwijającego się wówczas w środowiskach młodzieży. Romantyzm odwoływał się do kultu młodości czego idealnym przykładem mogą być dzieła Mickiewicza i Słowackiego. Ci dwaj artyści rywalizowali ze sobą na polskiej arenie literackiej.