Nie sposób podać prostej definicji renesansu. Niełatwo jest nawet jednoznacznie stwierdzić, kiedy trwała epoka powszechnie nazywana renesansem. W języku codziennym wciąż funkcjonuje sformułowanie „ człowiek renesansu” i mało kto zastanawia się, skąd się ono wzięło. Powszechnie uznaje się, że „ człowiek renesansu” to ten, który jest biegły w wielu dziedzinach sztuki. Wszechstronność była wręcz obsesją renesansu. Jej początki związane są z pojęciem człowieczeństwa, które należy kojarzyć nie tylko z abstrakcyjnym terminem odnoszącym się do cech charakterystycznych dla człowieka, ale z wykształceniem. Tym sposobem odkrywamy, że u podstaw humanizmu i renesansu leży zarazem nauka i poznawanie. Epoka rzeczywiście pełna jest postaci, które przeszły do historii jako wybitne jednostki, jak choćby: Michał Anioł, Leonardo da Vinci, Erazm z Rotterdamu, Machiavelli. W kulturze polskiej taką samą rolę może odegrać Jan Kochanowski. Retoryka była nauka stanowiącą podstawę wykształcenia i to zarówno w dobie średniowiecza, jak i renesansu. W istotny sposób wpłynęła na rozwój literatury, a szczególnie na listy z których znani są autorzy tej miary co Petrarka czy Erazm z Rotterdamu.