Nazwa Średniowiecze pochodzi z wieku XV, kiedy to myśliciele renesansowi postanowili nazwać okres oddzielający ich od kultury starożytnej. Jeszcze w wieku XVI za sprawą przedstawicieli reformacji określenie „media aetas”, od którego pochodzi polskie słowo średniowiecze, nabrało negatywnego wydźwięku. Wieki średnie były od XVI stulecia uznawane za okres degeneracji kultury i obyczajów. Tymczasem wystarczy sobie uświadomić, że nazwą tą określamy epokę trwającą od V wieku do XV, a zatem obejmującą 1000 lat. Ważnym elementem literatury tego okresu była hagiografia, a najbardziej znanym w Polsce przekładem żywotopisarstwa jest „ Legenda o św. Aleksym”. Inwokacja, opis ascetycznego życia i w końcu cudowna śmierć staną się podstawowymi elementami opowiadań hagiograficznych, najlepszym tego dowodem mogą być opowieści o świętych zebrane przez Jakuba de Voragine w „ Złotej legendzie” z XIII wieku. Romanse rycerskie zdominowały literaturę europejską w wiekach XIII i XIV, pomiędzy różnymi tytułami bez trudu można odnaleźć wspólny wątek, gdyś prawie wszystkie romanse rycerskie tkwią korzeniami w legendach „o Królu Arturze”. Najbardziej znaną powieścią nawiązującą do legend celtyckich jest historia miłosna znana pod tytułem „ Dzieje Tristana i Izoldy”