Mianem Młodej Polski określa się zazwyczaj zespół tendencji światopoglądowych, artystycznych i literackich, które ukształtowały się w ostatniej dekadzie XIX wieku i dominowały w kulturze polskiej mniej więcej do I wojny światowej. Chronologicznie Młoda Polska obejmowałaby lata 1890 – 1918, pomiędzy pozytywizmem, a dwudziestoleciem międzywojennym. W ten prawie trzydziestoletni okres wprowadza się niekiedy pewne cezury, mające świadczyć o dynamice przemian, przeformułowaniu problematyki ideowej lub artystycznej. W literaturze Młodej Polski można wyróżnić kilka faz. Poglądy urodzonego w Gdańsku Artura Schopenhauera wywarły, wraz z filozofią Friedricha Nitzschego oraz Henriego Bergsona, największy i najbardziej wszechstronny wpływ na myślicieli, artystów oraz pisarzy młodopolskich. Dyskusje filozoficzne końca XIX wieku odbiły się szerokim echem także na ziemiach Polskich dzięki licznym tłumaczeniom najważniejszych dzieł, pracom popularyzatorskim, a także częstym wyjazdom polskiej młodzieży na zachodnioeuropejskie uniwersytety. Światopogląd epoki był w opozycji do pozytywizmu. Podstawy człowieka Młodej Polski cechował pesymizm. Panowały nastroje niepewności, zagrożenia i lęk przed niewiadomą przyszłością.