Literatura współczesna, której początek umownie sytuujemy w latach 1944 – 1945 nie posiada nazwy charakteryzującej ją przez obowiązujące ją obecnie prąd, styl, kierunek filozoficzny jak np. romantyzm czy pozytywizm. Powojenna współczesna literatura Polska nie stanowi odrębnej epoki literackiej. Podstawą periodyzacji literatury współczesnej na okresy stanowią ważne wydarzenia historyczne, przełomy polityczne, które oddziaływały na twórczość artystyczną. W obrębie literatury Polski Ludowej swoje miejsce zajmują – literatura obiegu oficjalnego, literatura drugiego obiegu – podziemna, wydawana poza oficjalną cenzurą, oraz wykształcona w latach 80. Twórczość konkretystów zakładała dążenie do usunięcia wszelkich pośredników między utworem, a rzeczywistością pozajęzykową. Oznacza to uczynienie utworu przekazem wizualno – semantyczno – wokalnym. Do konkretystów należą: Druszdż, Kozłowski, Lachowicz i Partum. W sztuce poza kontynuacją niektórych nurtów jeszcze z okresu dwudziestolecia międzywojennego znamienna była tendencja do stworzenia „sztuki w ogóle”, co miało polegać na łączeniu literatury z malarstwem, czyli na scaleniu tworzywa słownego z wizualnym.