Deformacja, nieregularność, inność, dziwaczność są podstawowymi cechami baroku. Słowo barocco pochodzi z włoskiego i oznaczało w tamtej epoce specyficzny typ rozumowania w którym poprawne logicznie rozumowanie nie prowadzi do prawdziwych stwierdzeń. Z czasem również zaczęto używać tego określenie w stosunku do kamieni szlachetnych lub wyrobów artystycznych o formie dziwacznej. Nieregularność to jedno z kluczowych pojęć nowej epoki, czego dowodzi przede wszystkim sztuka dramatopisarska Williama Szekspira. Teatr szekspirowski zestawia się na zasadzie opozycji z klasycznymi regułami dramaturgii antycznej. Przywiązanie do oryginalnej i zaskakującej konstrukcji wiersza to charakterystyczna cecha szerszego zjawiska w barokowej poezji – konceptyzm. W Polsce z tą definicją kojarzy się przede wszystkim nazwisko Jana Andrzeja Morsztyna. Z powodu koneksji z najznakomitszymi rodami magnackimi Morsztyn niejako w naturalny sposób skłaniał się ku poezji kunsztownej. Wszelkie niepokoje i konflikty wewnątrz stanu szlacheckiego znalazły odbicie w twórczości Wacława Potockiego. Był on bacznym obserwatorem polskiej rzeczywistości, a brak solidnego wykształcenia rekompensowało mu życiowe doświadczenia.